Związek profilu reninowo-sodowego z ryzykiem zawału mięśnia sercowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ad

Około 2141 pacjentów, którzy nie przyjmowali leków przeciwnadciśnieniowych przez cztery tygodnie lub więcej, było badanych pod kątem statusu reniny (w jednym oznaczeniu) .9 Pacjenci mieli krew pobraną w godzinach przedpołudniowych, gdy siedzieli; przez co najmniej dwie godziny byli ambulatoryjni i zalecono im spożywać umiarkowaną dietę sodową przez cztery lub pięć dni poprzedzających. Spośród pacjentów, 1717 spełniło następujące dodatkowe kryteria włączenia: 24-godzinne wydalanie sodu z moczem w zakresie od 35 do 240 mmol (ponieważ trudno jest wykryć niedopuszczalnie wysoki poziom aktywności reninowej przy niskim poziomie wydalania sodu lub nieodpowiednio niski poziom aktywności reninowej przy wysokim poziomie wydalania sodu i ponieważ, z praktycznego punktu widzenia, prawidłowość takich kolekcji moczu jest podejrzana), profil renina ustalony w ciągu sześciu miesięcy od wejścia do programu, oraz obserwacja co najmniej dwa miesiące po ustaleniu reniny. 424 badanych, którzy nie spełniali trzech kryteriów (203 nie spełniało pierwszego, 49 drugiego i 172 trzeciego) i zostali wyłączeni z analizy byli młodsi o około dwa lata, ale byli poza tym podobni do tych z określeniem renina, którzy spotkali się pozostałe warunki badania. Włączenie 203 pacjentów z ekstremalnymi wartościami sodu nie zmieniło naszych wyników. Następnie regularna ocena pielęgniarki obejmowała pomiar ciśnienia krwi podczas siedzenia oraz informacje na temat statusu narkotyków i interwencji związanej z zachorowalnością. Początkowa charakterystyka 1717 badanych osób i 1042 pacjentów, u których profil reniny był niedostępny, sugerował, że badani mieli bardziej korzystne perspektywy sercowo-naczyniowe. Grupa z profilami reninowymi była młodsza (54 vs. 45% <55 lat), była mniej prawdopodobna w poprzedniej terapii (47 vs 75 procent) i obejmowała więcej mężczyzn (66 vs. 59 procent), ale miała podobne dystrybucje według rasy (31 vs. 32 procent czarnych), palenie tytoniu (38 vs. 39 procent palaczy) i ciśnienie krwi podczas badań przesiewowych (151/97 vs. 154/97 mm Hg; P nieistotne). Ponadto, grupa z profilami reninowymi zawierała mniej pacjentów z czynnikami, o których wiadomo, że wpływają na wystąpienie choroby sercowo-naczyniowej niż grupa bez profili renina (poprzednia choroba sercowo-naczyniowa, 6 vs. 18%, wskaźnik masy ciała [waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach] .29, 32 vs. 37%, poziom cholesterolu w surowicy .6.3 mmol na litr, 28 vs. 34%, a poziom glukozy we krwi na czczo .7,8 mmol na litr, 7 do 10%). Kolejne przypadki zawału mięśnia sercowego i udaru w trakcie leczenia były mniejsze, chociaż nie w znacznym stopniu, wśród osób, których profil reniny został określony (5,6 vs. 6,9 zawałów serca na 1000 osobolat i 3,1 wobec 3,8 udarów).
Protokół standaryzowanego, zmodyfikowanego leczenia z etapową opieką nie obejmował określenia profilu renina jako podstawy selekcji leku. Większość pacjentów rozpoczęła terapię samymi środkami moczopędnymi (52%) lub samymi beta-blokerami (33%). W ciągu ostatnich sześciu miesięcy obserwacji beta-blokery były stosowane wyłącznie przez 20 procent wszystkich pacjentów i w połączeniu z innymi lekami o 12 procent. Inhibitory konwertazy angiotensyny i blokery kanału wapniowego były rzadko stosowane, a dopiero w ostatnich latach badania
[hasła pokrewne: rvg, medyk rzeszów rejestracja, terapia uzależnień warszawa nfz ]