Walsartan, kaptopril lub oboje w zawale mięśnia sercowego powikłanym niewydolnością serca, dysfunkcją lewej komory lub obiema ad

Alternatywnie, ponieważ zwiększanie poziomów bradykininy może również przyczyniać się do korzyści terapeutycznych netto inhibitorów ACE (kininazy II), najskuteczniejszą strategią może być równoczesne leczenie inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny. Przeprowadziliśmy próbę walsartanu w ostrym zawale mięśnia sercowego (VALIANT), aby przetestować hipotezę, że leczenie walsartanem, antagonistą receptora angiotensyny, samo lub w połączeniu z kaptoprilem, inhibitorem ACE, będzie skutkować lepszym przeżyciem niż leczenie z potwierdzonym ACE- schemat inhibitora. Nasz projekt określił również analizy mające na celu ocenę nie gorszej jakości, jeśli walsartan nie był wyraźnie lepszy ani wyraźnie gorszy od kaptoprilu.
Metody
Projekt badania
Przeprowadziliśmy randomizowaną, podwójnie zaślepioną próbę w 931 centrach w 24 krajach. Mężczyźni i kobiety w wieku 18 lat lub starsi, którzy przebyli ostry zawał mięśnia sercowego (między 0,5 a 10 dni wcześniej), który był utrudniony klinicznymi lub radiologicznymi objawami niewydolności serca, dowodem dysfunkcji skurczowej lewej komory (frakcja wyrzutowa . 0,35 w badaniu echokardiograficznym lub kontrastowa angiografia i .0,40 na wentrykulografii radionuklidu) lub oba, jak zdefiniowano w trzech próbach, które stosowaliśmy jako badania referencyjne, były kwalifikowane.1,7,8 W randomizacji, pacjenci byli zobowiązani do posiadania skurczowego ciśnienia krwi wyższego niż 100 mm Hg. a stężenie kreatyniny w surowicy jest mniejsze niż 2,5 mg na decylitr (221 .mol na litr). Pacjenci mogli otrzymać inhibitor ACE lub bloker receptora angiotensyny do 12 godzin przed randomizacją. Głównym kryterium wykluczenia była uprzednia nietolerancja lub przeciwwskazanie do inhibitora ACE lub blokera receptora angiotensyny, klinicznie znamiennej choroby zastawkowej, innej choroby, która poważnie ogranicza oczekiwaną długość życia, oraz braku pisemnej świadomej zgody.
Zgoda, kwalifikujących się pacjentów przydzielono losowo w stosunku 1: 1: do uzyskania monoterapii walsartanem, walsartanem i kaptoprylem lub monoterapią kaptoprilem; do randomizacji wykorzystano automatyczny, interaktywny system odpowiedzi głosowej. Terapię rozpoczęto od 20 mg walsartanu, 20 mg walsartanu plus 6,25 mg kaptoprilu lub 6,25 mg kaptoprilu. Dawki stopniowo zwiększano w czterech etapach, w celu osiągnięcia etapu 3 (80 mg walsartanu dwa razy na dobę, 40 mg walsartanu dwa razy na dobę i 25 mg kaptoprilu trzy razy na dobę lub 25 mg kaptoprilu trzy razy na dobę) w początkowej fazie leczenia. hospitalizacja i krok 4 (160 mg walsartanu dwa razy na dobę, 80 mg walsartanu dwa razy dziennie i 50 mg kaptoprilu trzy razy na dobę lub 50 mg kaptoprilu trzy razy na dobę), jeśli jest to klinicznie możliwe, przez trzymiesięczną wizytę. Badacze zwiększyli lub zmniejszyli dawki badanych leków według własnego uznania, zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta. Wizyty studyjne odbyły się sześć razy w ciągu pierwszego roku, a następnie w czteromiesięcznych odstępach; przy każdej wizycie oceniano stan kliniczny, wyniki badań, tolerancję leku, jakość życia i zmienne farmakoekonomiczne. Wszystkie wcześniej określone punkty końcowe zostały rozstrzygnięte przez kliniczny komitet punktu końcowego, który nie był świadomy przydzielonych grup terapeutycznych. Definicje punktów końcowych przedstawiono w Dodatkowym dodatku (dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org)
[hasła pokrewne: mrukmed, terapia uzależnień warszawa nfz, galgant cena ]
[więcej w: korona cyrkonowa, dietetyk kraków cena, mrukmed ]