Opieka na zakończenie życia i skutki żałoby dla opiekunów rodzin osób z demencją ad 6

Ponieważ dodanie tych współzmiennych nie zmieniło wyników w żaden konkretny sposób, podajemy tylko wyniki pierwszej iteracji modelu. Dyskusja
Nasze badania scharakteryzowały naturę opieki rodzinnej dla pacjentów z demencją po zakończeniu życia oraz reakcji opiekunów rodzinnych na śmierć ich bliskich. Opiekunowie rodzin byli intensywnie zaangażowani w opiekę nad pacjentami z otępieniem w ostatnim roku życia pacjenta. Połowa opiekunów zgłosiła, że spędza co najmniej 46 godzin tygodniowo, pomagając pacjentom w codziennych czynnościach związanych z codziennym życiem, a ponad połowa zgłosiła, że czuje się na służbie przez 24 godziny na dobę. Opiekę opiekunów uzupełniono pomocą innych członków rodziny oraz wsparciem formalnych systemów opieki zdrowotnej i usług socjalnych w formie pomocy udzielanej przez pomoce domowe w domu i odwiedzające pielęgniarki, usługi gospodyni domowej oraz dostarczanie gotowych posiłków do domu (dane nie pokazany).
Inne badania wykazały, że niepełnosprawne osoby starsze pragną pozostać w domu jak najdłużej, a członkowie rodziny chcą uszanować tę preferencję.18 Dlatego ważnym pytaniem politycznym jest, w jaki sposób te preferencje mogą być spełnione w tym samym czasie, w którym komfort pacjenta jest zmaksymalizowane, a cierpienie opiekuna jest zminimalizowane. Pytanie to zostało szeroko poruszone w badaniach opieki, które przeprowadzono w ciągu ostatniej dekady, ale nie w odniesieniu do opieki świadczonej przez opiekunów rodziny pod koniec życia. Opieka pod koniec życia stanowi wyjątkowe wyzwanie pod względem intensywności i rodzaju potrzeb związanych z opieką, które prawdopodobnie będą specyficzne dla natury choroby i stopnia niepełnosprawności pacjenta. W szczególności istnieją szczególne wyzwania w opiece nad pacjentami z zaburzeniami poznawczymi w zakresie komunikacji, kontroli bólu, potrzeby zachowania nadzwyczajnej czujności oraz złożoności koordynacji wielu formalnych i rodzinnych systemów wsparcia potrzebnych do zapewnienia odpowiedniej opieki19. Więcej badań jest potrzebny do opracowania interwencji w celu maksymalizacji zarówno komfortu pacjenta, jak i dobrego samopoczucia opiekuna.
Chociaż śmierć bliskiego krewnego jest ogólnie postrzegana jako silne źródło stresu psychicznego, opiekunowie w naszym badaniu wykazali niezwykłą odporność przystosowując się do śmierci swoich bliskich. W ciągu trzech miesięcy po śmierci opiekunowie odnotowali znaczące spadki poziomów objawów depresyjnych, aw ciągu roku poziomy tych objawów były poniżej poziomów zgłaszanych, gdy osoby te były aktywnymi opiekunami. Wyniki te są podkreślone przez fakt, że tylko niewielka część opiekunów zgłosiła korzystanie z usług związanych z żałobą i że znaczna większość z nich zgłosiła uczucie ulgi w wyniku śmierci. W przeciwieństwie do tego, opiekunowie, których krewni byli zinstytucjonalizowani, nie wykazali tego powrotu do zdrowia po objawach depresyjnych, co sugeruje, że ulga związana z zapewnieniem codziennej opieki nie stanowiła dla opiekunów powrotu do zdrowia po stracie.
Ustalenia te mają kilka implikacji. Po pierwsze, wzmacniają argument, że zrozumienie skutków żałoby wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na kontekst, w którym następuje śmierć. 8 Kiedy śmierć była poprzedzona przedłużającym się i stresującym okresem opieki, negatywny wpływ na opiekunów, typowo przypisywany utrata ukochanej osoby może zostać znacznie zmniejszona ze względu na doświadczenie opieki
[patrz też: korona cyrkonowa, ginekolog na nfz białystok, alantoina w kosmetyce ]
[patrz też: transport gazów oddechowych, chirurgia stomatologiczna warszawa, powiększanie ust kwasem hialuronowym cena ]